YogaMag.nl

Marc Woolford workshop in Nederland

24 en 25 februari

Een van de grondbeginselen achter de Scaravelli benadering van yoga beoefening is om een vorm van vriendelijkheid en zachtheid toe te passen. Dit zorgt ervoor dat mensen hun lichaam kunnen accepteren en met het lichaam kunnen samenwerken om zo spanningen op te lossen.

Kapalabhati
Kapalabhati kan worden vertaald als ‘glimmende schedel’ en dat geeft aan hoe je je erdoor kan gaan voelen. Kapalabhati is een oefening die is verbonden met de ademhaling, maar toch geen volledige pranayama; het is een van de zes belangrijkste karmans (reinigingsoefeningen) die regelmatig kan worden beoefend. Zoals met alle yoga oefeningen is de basis van deze oefening vrij simpel, maar ligt de uitdaging juist in het vinden van verdieping en verdere ontwikkeling in de oefening. Ik wil je daarom vragen om dit stukje te lezen en dan langzaam te beginnen met oefenen en tijdens het oefenen het allemaal nog eens door te lezen.

Om te beginnen:
Voor degene die nog onbekend is met kapalabhati is dit de meest simpele uitleg; trek de buikspieren rytmisch aan in korte stotende bewegingen, waarbij je longen leegt drukt en bij het loslaten van de spieren komt er weer lucht naar binnen. Het is als puffen, maar dan door de buik stevig en kort aan te trekken. Probeer zo laag mogelijk in de buik te beginnen, rond het pelvisgebied, waarbij je probeert je ribben en borstkast stil te houden.Sommige mensen zullen hier in het begin wat moeite mee hebben omdat zij instinctief inademen bij het aantrekken van de spieren in het pelvisgebied. Indien dit ook bij jou het geval is kan je het volgende eens proberen; span de spieren in het pelvisgebied aan alsof u naar de toilet moet, maar het ophoudt en kuch nu lichtjes. Voelt u hoe de rest van de buik naar achteren wordt getrokken en de lucht ineens het lichaam verlaat? … Na de kuch ontspannen de spieren zich vanzelf waardoor er weer lucht naar binnen komt. Probeer het nu ritmisch te doen waarbij je 1 seconde voor de inademing- en 1 sec voor het loslaten en inademen neemt. Zoek je eigen ritme. Sluit je mond en laat de kuch subtieler worden totdat het geeneens meer een kuch is en de keel zich kan blijven ontspannen. Blijf rustig en gelijkmatig doorgaan!

Het is niet de bedoeling dat u buiten adem raakt – wanneer dit toch gebeurt dan ontspant u de uw bodemspieren in de pelvis niet voldoende en ontstaat er een spanning doordat u zichzelf ‘omhoog’ houdt. Neem dan even een stapje terug en doe het iets langzamer zodat u alle spanning kan loslaten tussen de bewegingen. Wat ook weleens wil helpen is om jezelf even niet al te serieus te nemen. Het is best gek in het begin! Probeer ook eens te versnellen. Onthou dat we een heel natuurlijk en onbewust proces proberen bloot te leggen – de ademhaling. Het is niet de bedoeling dat je probeert macht te hebben over de ademhaling of deze te veranderen – die verandering zal juist ontstaan zodra je werkelijk doorhebt wat er in jezelf gebeurd en het rustig kan waarnemen.

Traditiegetrouw hoor je deze oefening in 3 maal te herhalen (waarbij iedere keer bestaat uit een aantal tussen de 5 en 700 ademhalingen). De allerlaatste ademhaling moet telkens langer en dieper zijn dan de rest, alsof je het laatste beetje tandpasta uit de tube probeert te knijpen. Probeer je in te denken hoe voorzichtig in de ruggegraat zou samenknijpen waarbij je onderaan begint en langzaam naar boven gaat totaan het schedel en verder omhoog. Blijf nu rustig!!! Wanneer je compleet leeg bent laat dan heel langzaam de spanning los en laat de nieuwe adem als het ware in je longen vallen – alsof het een mini vloedgolfje in die je overvalt. Haal nu een aantal maal rustig adem en geniet van het ‘glimmenende schedel’ gedeelte van de Kapalabhati voordat je met de volgende ronde begint. Probeer iedere ronde ongeveer evenveel ademhalingen te doen. Ik ben echter zelf niet zo’n voorstander van het tellen van de ademhalingen omdat je hierdoor met het hoofd bezig blijft en niet door kan dringen tot de diepere werking van deze oefening.

Wat is het doel van deze oefening?
Een van de redenen om deze oefening te doen is omdat het ons zenuwsysteem eraan ‘herinnert’ wat de natuurlijke rol van onze buikspieren is bij het ademhalen – afhankelijk van de lichaamshouding en ademhalingsgewoontes worden de buikspieren hier haast niet meer voor gebruikt, met alle gevolgen van dien.

Voor de gevorderden:
Merk je hoe de ruggegraat zich haast als vanzelf wil strekken en je doet groeien bij het uitademen? Indien je juist het gevoel hebt dat je naar beneden wordt getrokken bij het uitademen, plaats dan minder druk op de oppervlakkige buikspieren (rectus abdominus). Ontspan lichaam en geest meer en meer waardoor je steeds meer vanuit de kern van het lichaam gaat werken – van binnen naar buiten dus. Je lichaamskern neemt de dragende functie van de spieren dan over.

marc woolford
www.yogawithmarc.co.uk

Ga naar info over workshop met Marc