YogaMag.nl

Marc Woolford workshop in Nederland

27 en 28 oktober 2007

Er wordt vaak gedacht dat je ontzettend lenig hoort te zijn - of dat dit het doel is – voor yoga. Dit is een absolute mythe die meteen wordt opgelost zodra we kijken naar de werkelijke mening (letterlijke vertaling) van het woord yoga. Yoga betekent ‘met elkaar verbonden’ waardoor eenheid, integratie en heelheid ontstaat.

De ultieme unificatie die traditie getrouw wordt gezocht gaat over het een worden met alles dat is. Op een veel kleinschaliger niveau, zoals het lichamelijke (en dat is waar ik nu over wil hebben) betekent het het creeeren van eenheid tussen lichaam, geest en adem. Heel primair gezien wil je het lichaam weer laten eenworden met zichzelf.

Door het lichaam uit elkaar te trekken om zodoende allerlei lastige houdingen te kunnen doen klinkt dus eigenlijk niet echt logisch. Sterker nog, het is een psychische reactie die het lichaam juist negeert – vraag maar naar bij een willekeurige osteopaat.

Het is echter wel begrijpelijk dat wij (in het Westen) op deze manier de yoga benaderen. Wanneer we een yogi met zijn benen in zijn nek zien, dan kunnen wij ons niet anders indenken dan dat je zoiets alleen kan bereiken door extreem hard werken en het maken van offers. Lichamelijke offers, zoals enorm hard stretchen en het ontwrichten van de ruggegraat, gewrichten en lichaamsdelen.

Maar waarom zou iemand dit zichzelf toch in godsnaam aandoen? Misschien omdat we vanuit onze cultuur gewend zijn te denken dat wanneer we ergens voor lijden we extra zullen worden beloond – wellicht dat we de endorfine die vrijkomt door pijn ervaren als een soort van beloning? Maar tegen welke prijs voor ons eigen lichaam?

Asana wordt vaak vertaald als houding of positie, maar de letterlijke vertaling is ‘ comfortabele zitting’. De ware yogi die in een onmogelijke positie zit met een prachtige lach op zijn gezicht, lacht niet zelfvoldaan omdat hij in staat is de houding te doen… Hij lacht omdat hij, om deze houding te kunnen bereiken op een comfortabe wijze, manieren heeft gevonden waarbij hij alle aanwezige lichamelijke problemen heeft kunnen oplossen – hij heeft een manier gevonden om als eenheid met zichzelf en vanuit zijn kern naar deze houding toe te bewegen, zonder conflict. Dit is een staat van pure gelukzaligheid en ongelimiteerde vrede en rust.

Om onszelf te ontwrichten om zo bepaalde houdingen te kunnen aannemen is totaal oppervlakkig – een gymnastische voorstelling die alleen iets positiefs bijdraagt voor degenen die ernaar kijken… (en is het niet zo dat de meeste gymnasten voor hun 20e met pensioen moeten omdat hun lichaam totaal is afgemat)

Een typische Scaravelli benadering van yoga gaat ervan uit dat alle (yoga) bewegingen op natuurlijke wijze geintegreerd met hun menselijke lichaam worden uitgevoerd. Vergelijkbaar met hoe een baby zich beweegt. Wanneer er ergens een moeilijkheid of blokkade is, dan is het antwoord te vinden in het oplossen van het conflict in het lichaam en door het oplossen van onze strijd met onzelf en de zwaartekracht.

Deze twee stellingen, vergezeld met de kennis dat iedere beweging het beste kan ontstaan vanuit een verloste en vrije ruggegraat (in tegenstelling tot het meetrekken van de ruggegraat), zorgen voor een vrije en stressloze ademhaling in ieder van onze acties. Dat alles leidt tot een levenslange onderzoekende beoefening die zich continue zal verder ontwikkelen, waarbij de kwaliteit van de beweging, de kwaliteit van de rust oftewel de kwaliteit van het leven zal verbeteren.

Wanneer je het lichaam of de adem geforceert probeert te buigen, dan zal dit leiden tot een dieper conflict of in het ergste geval zelfs tot blessures. Wanneer je ware vrijheid wilt ervaren op dit gebied, stop dan met jezelf in allerlei moeilijke houdingen te buigen, duwen en trekken en reis af naar een veel dieper gelegen oord in jezelf. Reis af naar de ware aard van je bewegingen. Denk echter niet dat deze vriendelijke, zachte en natuurlijke benadering van yoga er een makkelijke klus van maken! Er is erg veel werk te doen! Om de ware aard achter de lichamelijke onbalansen te ontmaskeren is veel intensief lichaamswerk nodig.

Een stijf lichaam een voordeel voor yoga?!
Mensen die van zichzelf denken dat ze stijf zijn, hebben vaak een groot voordeel met de Scaravelli benadering van yoga. Dit simpelweg vanwege het feit dat ze zich niet in allerlei houdingen kunnen buigen. Hun stijfheid beperkt hun door vanuit gewoonte een beweging te doen. Stijfheid geeft meestal juist aan wat je aan de spier vraagt om te gaan doen.

Wanneer het iemands gewoonte is dat de spieren het gewicht van het lichaam dragen (dit gebeurt zodra er onbalans is in het lichaam) dan is het enige dat moet veranderen dat het gewicht zich door de structuren – in plaats van ertegen – gaat bewegen zodat de spieren zich kunnen gaan ontspannen. Er ontstaat dan direct een verlichting in de spieren en een enorme vergroting in de bewegelijkheid en lenigheid.

Indien de stijfheid ontstaat doordat de spieren rondom een gewricht druk zijn om het in een bepaalde positie te fixeren (sommigen noemen dit ook wel het stabiliseren van een gewricht – voor knieeen en de basis van de ruggegraat wordt dit vaak zo benoemd), dan ontstaat bij mij in eerste instantie de vraag waarom het betreffende gewricht al die bescherming nodig heeft?

Het antwoord kan niet anders zijn dan dat er iets is met de gewoontelijke bewegingen van de desbetreffende persoon die slecht/gevaarlijk zijn voor het gewricht. Verwijder het gevaar door de beweging te veranderen zodat deze niet langer meer een bedreiging vormt en dan hoeft het gewricht ook niet meer gefixeert te worden – er ontstaat wederom een directe vrijheid en bewegelijkheid.

Iedere keer dat ik met iemand werk die zichzelf als stijf beschouwt blijven bovengenoemde wonderen van ‘opeens’ ontstane vrijheid en bewegelijkheid zich voordoen. Keer op keer.

Het leren om nieuwe condities te creeeren waardoor we juist onze patronen (patronen die we gedurende ons leven hebben opgepakt. Zowel lichamelijk als geestelijk) kunnen afleren is een hele klus en werkelijk zwaar werk. Vaak ziet men wel dat juist door het ontdoen van patronen veel andere puzzelstukken opeens inelkaar blijken te passen. Een ieder van ons kiest het pad van de minste weerstand als het aankomt op het bewegen door deze wereld. Wanneer we dus buigen houdt dit in dat ons zwakste deel zich als eerste zal overgeven aan deze buiging. De stijvere gedeeltes kunnen hierdoor niet veel bewegen, waardoor we dus eigenlijk onze gewoontes gaan versterken wanneer we onze bewegingen willen ‘uitbreiden’.

Integratie is veel intenser. Om die reden is het zelfs zo dat mensen die heel lenig zijn vaak veel meer moeite hebben met deze benadering van yoga dan mensen die stijver zijn. De plekken waarop je juist makkelijk buigt, zijn precies de plekken waar je zal moeten gaan stabiliseren. Met de plekken waar we stijf en ongevoelig zijn moeten we juist gaan bewegen.

Mijn eigen experimenten, gecombineerd met veel ervaring en advies van mijn eigen leraren hebben mij geholpen om mijn weg te banen uit de ellende van posturale pijnen en alle vervelende pijntjes en belemmeringen van het menselijke lichaam in onbalans. Voor mij is Yoga de wetenschap der bevrijding van onbegrip/onkunde. Dat is hoe ik het ervaar door mijn eigen onderzoekendheid. Wanneer ik dat combineer met alle teksten die ik over Yoga gelezen heb, dan geloof ik er stellig in dat het juist dit is wat de oude sages bedoelden. Yoga is zeker niet iets wat alleen geschikt is voor jonge, vitale en flexibele mensen – Het is juist een reis naar ons eigen centrum dat helderheid, harmonie en gelukzaligheid brengt. Met als zeer fijn neveneffect dat het degenen op zijn pad tevens vitalisereert, bevrijdt en mooier maakt…

Ga naar info over workshop met Marc