I) De verzonkenheid

(1) Goed, laten we het dan nu hebben over de instructies van de bewustzijnsvereniging, van de yoga. (2) Het zich verbinden in de yoga houdt in dat er een einde komt aan het gepieker van het materieel gemotiveerde verstand.

(3) Dan is er sprake van dat de getuige die je zelf bent zich bevindt in zijn oorspronkelijke staat van dienst. (4) In alle andere gevallen is er sprake van dat men zich laat meeslepen door, dat men zich identificeert met, het gepieker.

(5) Er zijn vijf vormen van gepieker die aangenaam, dan wel problematisch kunnen zijn. (6) Ze komen voort uita) directe ervaring, b) uit tegenslag, c) uit wisselvalligheid, d) uit slaap en e) uit het geheugen.

a): (7) De kennis van het directe waarnemen put uit de bron van wat zich zintuiglijk voordoet, uit de conclusies die men daaruit trekt en uit het schriftuurlijk gezag, de basis-referentie voor het denken.

b): (8) Tegenslagen komen voort uit een verkeerde zienswijze die een zekere vervreemding inhoudt.

c): (9) Wisselvalligheid ontstaat door het vasthouden aan oppervlakkige denkbeelden.

d): (10) Slaap houdt een vorm van gepieker in waarin men afwezig zijnd, vertrouwt op, berust in, een puur mentale bezigheid.

e): (11) Het geheugen berust op de ervaring van een zaak die men niet wil loslaten.

(12) Als men hieraan, aan deze vijf vormen van gepieker, een einde wil maken, moet men a) volhouden met en b) afzien van.

a) (13) In het geval van volhouden probeert men het steeds weer opnieuw de rust te vinden. (14) En het krijgen van deze vaste grond onder de voeten lukt met lange, onafgebroken, aangehouden toewijding.

b) (15) Het afzien, of onthechten, van het luisteren naar een oppervlakkig ding dat men van zichzelf merkt als men piekert, berust op het bewustzijn, het begrip, dat men krijgt als men vrij is van verlangen, als men de verlangens heeft onderworpen.

(16) Dat allerverhevenste idee van de eigen persoon is er als men vrij is van de werking van de drie geaardheden der natuur, als men dus niet te traag, te beweeglijk of al te veel van het goede is.

(17) Het juiste weten gaat gepaard met afwegingen maken, zaken onderscheiden, geluksgevoelens en zelfbewustzijn. (18) In de rusttoestand bouwend op het volhouden ontstaat er een ander evenwicht, een zuiverder kijk op de zaak, dan men voorheen had. (19) In die staat van zijn bouwt men op het niet lichamelijk, niet zintuiglijk, vasthouden aan de natuur.

(20) Geloof, moed, geheugen, verzonkenheid en ware kennis vormen dan het tegendeel van zoals het voorheen was. (21) Voor hen die enthousiast er serieus werk van maken ligt het binnen handbereik. (22) Men kan er verschillend onstandvastig, met mate en verder ook volijverig mee bezig zijn.

(23) Anderzijds kan men ook van toewijding zijn voor de persoon van God, te weten de Heer van de Yoga en Zijn vertegenwoordigers.

(24) De persoon van God is een persoon die zich onderscheid van andere personen als zijnde het reservoir dat los staat van leed, baatzuchtige arbeid en de gevolgen daarvan. (25) Dat reservoir is de onovertroffen bron van alle kennis.

(26) Met die bron handelt het om het beslag met de tijd dat stabiel is, dat vóór alles komt en dat ook de leraar is. (27) Hij, die bron, wordt aangeduid met de lettergreep AUM, de pranava. (28) Het is de bedoeling die lettergreep steeds weer opnieuw voor jezelf te herhalen. (29) Dan keren de gedachten zich naar binnen om daar behalve een afwezigheid van hindernissen ook de beheersing te vinden.

(30) De hindernissen bestaan uit ziekte, onstandvastigheid, besluiteloosheid, onoplettendheid, luiheid, misvatting, ontmoediging en een dwalende geest.

(31) Ook komen er zorgen, wanhoop, fysieke wisselvalligheid en verkeerd ademhalen bij kijken die je verder op een dwaalspoor kunnen brengen.
(32) Om dat tegen te gaan moet je het volhouden met die ene ware staat, als principe en werkelijkheid. (33) Je moet dan een genadige instelling in gedachten houden van vriendelijkheid, mededogen en blijdschap in gelijkmoedigheid wat betreft geluk en ongeluk, deugd en ondeugd.

(34) Een andere mogelijkheid is het vestigen van de aandacht op de uitgaande of de ingehouden adem.

(35) Of men richt zich op een voorwerp dat de geest houvast biedt.

(36) Ook kan men een einde maken aan z'n zorgen met behulp van een heldere lichtbron.

(37) Nog een mogelijkheid is zich te richten op een heilig voorwerp of een bewuste geest vrij van gehechtheden [een heilige b.v.]. (38) Ofwel berust men in de basis die ten grondslag ligt aan de slaap, het dromen en het waken.

(39) Verder kan je mediteren op alles wat je maar aangenaam vindt.

(40) Als men dit onder de knie heeft kan men in het kleinste nog het allerhoogste ontdekken. (41) Met het gepieker dat zich oplost vindt de kenner, het kennen en het gekende zijn stabiele basis als was het een heldere diamant, en ondergaat men een transformatie. (42) In die getransformeerde staat geheel verzonken zijnd vallen dat wat men hoort, de betekenissen, het kennen en de overwegingen allemaal samen.

(43) Als het terugdenken aan dingen geheel is uitgezuiverd, vrij is van zijn eigen aard zo gezegd, treedt het enkele schouwen in zijn zuiverste vorm naar voren dat vrij is van iedere overweging. (44) Door dit enkele beschouwen dat het zonder overwegingen kan stellen openbaart zich dan tevens het subtiele. (45) Het subtiele dat er van elders is, is dan - zonder dat het te zien is - bij het kennen inbegrepen. (46) Dit verzonken zijn is onvermijdelijk afhankelijk van een bepaalde basis van iets dat in werkelijkheid bestaat.

(47) Heeft men ervaring in dit onbespiegelde kennen dan is er de sereniteit van de zuivere ziel, de hoogste geest. (49) Wat men van horen zeggen heeft of zelf heeft geconcludeerd staat geheel los van dit doel van de zuivere intelligentie. (50) Wat zich in die staat opwerpt aan inzicht verkeert in tegenstelling met de verwerking van andere indrukken. (51) Als men dat ook stopt en zo aan alles een einde maakt, is er de diepe verzonkenheid die zonder een object is.

 

 

Tekst afkomstig van:
http://theorderoftime.com/ned/persoonlijk/yogadraad.html